Banner

ثبت نام

Banner

راه کار هایی برای مذاکره با کودکان!

unnamed (2)
ب

در محل کار، ما درک روشنی از اهداف مذاکره داریم و حدومرزها کاملا شفاف‌اند؛ اما در خانه و در مقابل کودکان، اغلب در منجلاب احساسات و بازی‌ قدرت گرفتار می‌شویم. برای درک بازی قدرت به مثال زیر توجه کنید:

پدر و مادری با فرزندشان بر سر اینکه موقع بیرون رفتن کلاه بر سر کند توافق کرده‌اند؛ اما وقتی کودک اعلام می‌کند قصد ندارد کلاهش را بر سر بگذارد، آنها وارد کشمکشی می‌شوند بر سر اینکه حرف چه کسی باید به کرسی بنشیند. به‌جای ورود به این بازی بی‌نتیجه، باید هدف اصلی را درک کنیم. در اینجا، گرم نگه‌داشتن سر بچه و پیشگیری از سرماخوردن او هدف اصلی است و نه کلاه سرکردن!

با دانستن این موضوع، می‌توانیم رویکردهای بهتر و خلاقانه‌تری برای راضی‌کردن بچه‌ها بیابیم.

سؤال کنید تا صمیمی‌تر شوید

هیچ‌کس بهتر از پدر و مادر فرزندش را نمی‌شناسد؛ اما این حرف به این معنا نیست که والدین چشم‌بسته می‌توانند نیت‌ها و رفتارهای فرزندشان را تحلیل کنند. در هر موقعیت ارتباطی، سؤال‌کردن یکی از بهترین روش‌ها برای نزدیک‌ترکردن مدل‌های ذهنی طرفین است.

کودکی را تصور کنید که می‌خواهد یک دونات را کامل بخورد، اما مادرش اصرار دارد که ابتدا نصف آن را به کودک بدهد و سپس نصف دیگرش را. کودک با اصرار زیاد، مادر را شکست می‌دهد و دونات را درسته، جلوی مادر دلخور، گاز می‌زند. در محیط کار، ما در مواجهه با چنین شرایطی از همکارمان سؤال می‌کنیم چرا بر مواضعش پافشاری می‌کند و به زبانی مشترک می‌رسیم، اما اغلبِ پدر و مادرها از این مرحله عبور می‌کنند. شاید اگر مادر، پیش از ورود به کشمکش، از کودکش درباره چرایی خواستن همه دونات سؤال می‌کرد، فضا به‌جای جدل، به گفت‌وگو تبدیل می‌شد. شاید مادر با پرسیدن می‌توانست با طرح یک بازی، کودک را مجاب به خوردن نیمی از دونات کند یا اصلا خودش متوجه می‌شد که فرزندش قابلیت گاززدن به کل یک دونات را دارد و نگرانی‌اش از بزرگی دونات بی‌دلیل است.

از هر رویکردی در زمان مناسب استفاده کنید

مذاکره‌کننده‌ای کاربلد می‌داند که چه زمانی باید مذاکره را به عقب بیندازد، چه زمانی باید به‌صراحت تصمیم خود را اعلام کند و چه زمانی باید کنار کشیده و اصلا بحث نکند. در خانه هم باید مشابه همین رویکرد را در پیش بگیریم، به‌جای آنکه بدون فکر وارد مشاجره با آنها شویم.

اتخاذ رویکرد درست در هر زمان و مکان به شرایط سنی و حالت روحی و جسمی کودک هم بستگی دارد. تصمیم بگیرید که کجا وارد بحث شوید و کودک را قانع کنید و چه زمانی صرفا تحکم کنید یا حتی تسلیم شوید. مراقب باشید از هیچ‌کدام از این رویکردها بیش از حد استفاده نکنید، چراکه اثرش از بین خواهد رفت.

خوشایند صحبت‌ کنید

مذاکره‌کنندگان موفق می‌دانند که خیلی از اوقات‌ «چگونه گفتن» مهم‌تر از خود گفتن است. پدر و مادرها با استفاده از فنون گوناگون می‌توانند کلامشان را طوری نرم کنند که به گوش فرزند خوشایند آید.

بدانید واقعا به‌دنبال چه هستید در محل کار، ما درک روشنی از اهداف مذاکره داریم و حدومرزها کاملا شفاف‌اند؛ اما در خانه و در مقابل کودکان، اغلب در منجلاب احساسات و بازی‌ قدرت گرفتار می‌شویم. برای درک بازی قدرت به مثال زیر توجه کنید:  پدر و مادری با فرزندشان بر سر اینکه موقع بیرون رفتن کلاه بر سر کند توافق کرده‌اند؛ اما وقتی کودک اعلام می‌کند قصد ندارد کلاهش را بر سر بگذارد، آنها وارد کشمکشی می‌شوند بر سر اینکه حرف چه کسی باید به کرسی بنشیند. به‌جای ورود به این بازی بی‌نتیجه، باید هدف اصلی را درک کنیم. در اینجا، گرم نگه‌داشتن سر بچه و پیشگیری از سرماخوردن او هدف اصلی است و نه کلاه سرکردن!  با دانستن این موضوع، می‌توانیم رویکردهای بهتر و خلاقانه‌تری برای راضی‌کردن بچه‌ها بیابیم.  سؤال کنید تا صمیمی‌تر شوید هیچ‌کس بهتر از پدر و مادر فرزندش را نمی‌شناسد؛ اما این حرف به این معنا نیست که والدین چشم‌بسته می‌توانند نیت‌ها و رفتارهای فرزندشان را تحلیل کنند. در هر موقعیت ارتباطی، سؤال‌کردن یکی از بهترین روش‌ها برای نزدیک‌ترکردن مدل‌های ذهنی طرفین است.  کودکی را تصور کنید که می‌خواهد یک دونات را کامل بخورد، اما مادرش اصرار دارد که ابتدا نصف آن را به کودک بدهد و سپس نصف دیگرش را. کودک با اصرار زیاد، مادر را شکست می‌دهد و دونات را درسته، جلوی مادر دلخور، گاز می‌زند. در محیط کار، ما در مواجهه با چنین شرایطی از همکارمان سؤال می‌کنیم چرا بر مواضعش پافشاری می‌کند و به زبانی مشترک می‌رسیم، اما اغلبِ پدر و مادرها از این مرحله عبور می‌کنند. شاید اگر مادر، پیش از ورود به کشمکش، از کودکش درباره چرایی خواستن همه دونات سؤال می‌کرد، فضا به‌جای جدل، به گفت‌وگو تبدیل می‌شد. شاید مادر با پرسیدن می‌توانست با طرح یک بازی، کودک را مجاب به خوردن نیمی از دونات کند یا اصلا خودش متوجه می‌شد که فرزندش قابلیت گاززدن به کل یک دونات را دارد و نگرانی‌اش از بزرگی دونات بی‌دلیل است.  از هر رویکردی در زمان مناسب استفاده کنید مذاکره‌کننده‌ای کاربلد می‌داند که چه زمانی باید مذاکره را به عقب بیندازد، چه زمانی باید به‌صراحت تصمیم خود را اعلام کند و چه زمانی باید کنار کشیده و اصلا بحث نکند. در خانه هم باید مشابه همین رویکرد را در پیش بگیریم، به‌جای آنکه بدون فکر وارد مشاجره با آنها شویم.  اتخاذ رویکرد درست در هر زمان و مکان به شرایط سنی و حالت روحی و جسمی کودک هم بستگی دارد. تصمیم بگیرید که کجا وارد بحث شوید و کودک را قانع کنید و چه زمانی صرفا تحکم کنید یا حتی تسلیم شوید. مراقب باشید از هیچ‌کدام از این رویکردها بیش از حد استفاده نکنید، چراکه اثرش از بین خواهد رفت.  خوشایند صحبت‌ کنید در مذاکره با کودکان طوری صحبت کنید که خوشایند باشد  مذاکره‌کنندگان موفق می‌دانند که خیلی از اوقات‌ «چگونه گفتن» مهم‌تر از خود گفتن است. پدر و مادرها با استفاده از فنون گوناگون می‌توانند کلامشان را طوری نرم کنند که به گوش فرزند خوشایند شود.  برخی از این فنون را در ادامه معرفی می‌کنیم:  ۱. پیش‌قدم باشید بسیاری از گفت‌وگو‌های ما با کودکان شامل تعداد زیادی پیشنهاد است. در ارائه پیشنهاد پیش‌قدم باشید. این کار دست شما را در پیشبرد مذاکره به سمتی که دلخواه شماست بازتر می‌کند؛ برای مثال، وقتی ساعت خواب را ۲۲ در نظر بگیرید، احتمالا کودک شما ساعت ۲۳ را پیشنهاد بدهد و هر دو روی ساعت ۲۲:۳۰ توافق کنید؛ در حالی که اگر او می‌خواست آغازگر پیشنهاد باشد، چه‌بسا ساعت ۲۴ را پیشنهاد می‌داد و شما روی ساعت ۲۳ به توافق می‌رسیدید.  ۲. حق انتخاب بدهید به‌جای ارائه فقط یک پیشنهاد، چندین پیشنهاد را با تعیین اولویت‌ها مشخص کنید. دادن چند پیشنهاد، که همگی هم موردپسند شما باشند، به کودکان آزادی عمل می‌دهد و کنترل شما بر اوضاع را هم حفظ می‌کند؛ برای مثال، هنگام سفارش غذا، شما رستوران را انتخاب کنید و کودکتان غذایش را.  ۳. از «ممکن بود بدتر باشه!» استفاده کنید یکی از روش‌های متداولی که فروشگاه‌ها برای فروش محصولاتشان استفاده می‌کنند‌ چیدن محصولات با قیمت‌های مختلف در کنار هم است. این قیمت‌ها طوری چیده می‌شوند تا خریدار احساس کند قیمت یک محصول در مقایسه با محصولِ مشابه منصفانه‌تر است (برای کسب اطلاعات بیشتر در این زمینه به کتاب «نابخردی‌های پیش‌بینی‌پذیر» نوشته دن آریلی مراجعه کنید). مشابه این روش را در مذاکره با کودکان به کار ببرید؛ برای مثال، وقتی نوجوانی کار خطایی کرد، به او گوشزد کنید که پیامد‌ها و مجازات کارش ممکن بود بزرگ‌تر باشد و شما این بار با او کنار می‌آیید و تنبیه کمتری در نظر می‌گیرید.

برخی از این فنون را در ادامه معرفی می‌کنیم:

۱. پیش‌قدم باشید

بسیاری از گفت‌وگو‌های ما با کودکان شامل تعداد زیادی پیشنهاد است. در ارائه پیشنهاد پیش‌قدم باشید. این کار دست شما را در پیشبرد مذاکره به سمتی که دلخواه شماست بازتر می‌کند؛ برای مثال، وقتی ساعت خواب را ۲۲ در نظر بگیرید، احتمالا کودک شما ساعت ۲۳ را پیشنهاد بدهد و هر دو روی ساعت ۲۲:۳۰ توافق کنید؛ در حالی که اگر او می‌خواست آغازگر پیشنهاد باشد، چه‌بسا ساعت ۲۴ را پیشنهاد می‌داد و شما روی ساعت ۲۳ به توافق می‌رسیدید.

۲. حق انتخاب بدهید

راه کار هایی برای مذاکره با کودکان!

به‌جای ارائه فقط یک پیشنهاد، چندین پیشنهاد را با تعیین اولویت‌ها مشخص کنید. دادن چند پیشنهاد، که همگی هم موردپسند شما باشند، به کودکان آزادی عمل می‌دهد و کنترل شما بر اوضاع را هم حفظ می‌کند؛ برای مثال، هنگام سفارش غذا، شما رستوران را انتخاب کنید و کودکتان غذایش را.

۳. از «ممکن بود بدتر باشه!» استفاده کنید

یکی از روش‌های متداولی که فروشگاه‌ها برای فروش محصولاتشان استفاده می‌کنند‌ چیدن محصولات با قیمت‌های مختلف در کنار هم است. این قیمت‌ها طوری چیده می‌شوند تا خریدار احساس کند قیمت یک محصول در مقایسه با محصولِ مشابه منصفانه‌تر است (برای کسب اطلاعات بیشتر در این زمینه به کتاب «نابخردی‌های پیش‌بینی‌پذیر» نوشته دن آریلی مراجعه کنید). مشابه این روش را در مذاکره با کودکان به کار ببرید؛ برای مثال، وقتی نوجوانی کار خطایی کرد، به او گوشزد کنید که پیامد‌ها و مجازات کارش ممکن بود بزرگ‌تر باشد و شما این بار با او کنار می‌آیید و تنبیه کمتری در نظر می‌گیرید.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Banner